Haaaa, Ieper hardcore fest oftewel de Vort'n Vis van vroeger. Goh goh, lijkt dat lang geleden, zeg.
Schorre stemmen, luider-dan-luide muziek, gepassioneerde speeches, zwarte x-en op de handen, ... Het is een deel van mijn leven. En nu twijfel ik of ik achter deze vorige zin niet moet beeindigen met 'geweest'?
Nee, ik ga niet meer naar hardcoreshows, ik pik er per jaar misschien 5 hele goede concerten uit, terwijl ik vroeger iedere week naar een optreden ging, over gans West-Vlaanderen, ik was toen 14.
De rest van Vlaanderen volgde toen ik wat ouder werd en mijn vader er toch van overtuigd had dat ik niet in een sekte beland was. :-) Met al dat vegetarisch en veganistisch gedoe, en nooit drinken of roken, hij vertrouwde het niet echt.
Nu neem ik hem dat niet kwalijk, het is een uitzonderlijke levensstijl in de wereld als de onze, maar ik ben tedoeme blij dat ik ze leren kennen heb. Dit jaar heb ik weer voor enkele uurtjes kunnen proeven wat het is om met gelijkgestemde zielen van over de ganse wereld samen te zijn. Ideologisch, bewust leven, consuminderen, ... Het heeft me geinspireerd.
Vooral de zanger van Strife is me bijgebleven, vergeleken met de rest van het publiek is hij stokoud (45 dus :-)) maar de passie, de spirit, de kracht zijn gebleven. Het was grappig om te zien hoe het cassetje dat ik in mijn jeugd kapotgespeeld heb, live werd gespeeld. Emotioneel ook, de rillingen liepen over mijn rug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten